Bir Bilim Adamının Romanı Hangi Bakış Açısı?
Sonunda bu soruyu kendime sordum: “Bir Bilim Adamının Romanı hangi bakış açısıyla yazılmıştır?” Belki de bu soru, kitabı okurken duyduğum farklı hislerin, anlamını çözmeye çalışmamdan doğmuştu. Konya’da bir akşam, elimde o kitabı okurken, bir yandan mühendislik tarafından, diğer yandan insanlık ve duygular tarafından bakarak düşündüm. Hangi bakış açısını sahiplenmeliyim? İçimdeki mühendis ve içimdeki insan her an birbiriyle konuşuyor, ama bir karar vermem gerekiyor. Hadi gelin, birlikte inceleyelim.
İçimdeki Mühendis: Analitik ve Bilimsel Bir Bakış
Bir mühendis olarak, ilk başta romanı okumaya başladığımda, işin içine bilimsel ve analitik bir bakış açısıyla yaklaşmak istedim. Kitabın her sayfasında, bir bilim adamının gözünden bakarak karakterlerin ve olayların mantığını çözmeye çalıştım. Olayların ardında bir teori, bir formül var mıydı? Belki de kitabın arkasındaki “bilimsel” öğeleri bulmak, içimdeki mühendis tarafımın tepkisiydi. Hani bazen bir mühendis olarak bir şeyin nasıl çalıştığını anlamaya çalışırken, o şeyin estetiğinden çok, mekanizmasından ilgilenirsiniz ya… İşte tam olarak böyle. Bir Bilim Adamının Romanı’nda da, karakterlerin hareketlerinin ya da olayların akışının ardında bir mantık aradım. Mantık ne kadar sağlamsa, o kadar değerliydi. Duygusal unsurların etkisini ikinci plana atıp, her şeyin nedenselliğine odaklandım. İçimdeki mühendis, sürekli olarak “Bir şeyin olma nedeni ne?” diye soruyordu.
İçimdeki İnsan: Duygusal ve İnsani Bakış
Ancak, aynı zamanda içimdeki insan tarafı da vardı. İnsan olmak sadece mantıkla ilgili değildi; duygular, bir bilim adamının romanına nasıl yansımalıydı? Kitapta bir bilim insanının hayatını okuyorum, ama bu hayat bir insanın hayatı. Hisler, düşünceler, içsel çatışmalar… Bunlar da bilimsel olmaktan çok daha fazlası. İnsan olmak, bir mantık silsilesinin ötesinde bir deneyim. Hangi bakış açısıyla yaklaşmalıyım? İçimdeki insan böyle hissediyor. Bir bilim insanı olmak, sadece laboratuvarlarda deney yapmakla sınırlı değil. Romanın içinde, o karakterin yalnızlık duygusunu, hayal kırıklığını, belirsizlikleri hissetmek istedim. İçimdeki insan, her karakterin iç dünyasına dair bir anlayış arıyordu. Bu yüzden, duygusal açıdan bakarak kitabı okudukça, karakterlerin yaşadığı ruh halleri beni daha çok etkiledi. Kitabın her sayfasında, bilimsel gerçeklerden çok, insani bağlar, sevgi, kayıplar öne çıkıyordu.
Birleşim Noktası: Bilim ve İnsanlık Arasında Bir Denge
İçimdeki mühendis ve içimdeki insan birbirine zıt gibi gözükse de, aslında farklı bakış açılarıyla aynı noktaya varabiliyorlar. Bir Bilim Adamının Romanı’nı okurken, hem analitik bakış açısını hem de duygusal bakışı dengelemeye çalışmak zorundaydım. Bir bilim adamının gözünden dünyayı anlamaya çalışırken, aynı zamanda onun insan olma haline de saygı göstermeliydim. Sonuçta, bilim sadece bir insanın yarattığı bir şey değil, insanlık adına bir deneyim. Bir bilim adamı, mantıklı ve teorik bakarken, duygusal olarak da bir insan olarak var olmalıdır. Belki de en zor kısım bu dengeyi kurmaktı. İçimdeki mühendis “Bu bir sistem. Her şeyin bir işleyişi var.” derken, içimdeki insan “Ama bu sistemin bir ruhu da olmalı” diyordu.
Bir Bilim Adamının Romanında Hangi Bakış Açısı Daha Baskın Olmalı?
Bu soruyu sormadan edemedim. Bir romanı okurken, hangi bakış açısını benimsemek en doğru olur? Kitap boyunca, karakterlerin içsel çatışmalarını gözlemledim. O duygusal yolculukları, bilimsel bakış açımla anlamaya çalıştım. Ama yine de, içimdeki insanın dediği gibi, bu roman bir insanın iç dünyasına ışık tutuyordu. Mantık ve duygu, genellikle birbiriyle çatışan iki güç gibidir. Ancak her insanın hayatı, bazen mantığın, bazen de duyguların etkisi altında şekillenir. Sonuç olarak, hem bilimsel hem de insani bakış açılarını bir arada taşıyan bir anlayışa sahip olmak daha sağlıklı bir yaklaşım olabilir.
Sonuç: Her Bakış Açısının Kendine Has Bir Yeri Var
Sonunda kararımı verdim: Bir Bilim Adamının Romanı’nı okurken, sadece bir bakış açısına sıkışıp kalmak gereksizdi. Hem bilimsel hem de insani bir yaklaşım gerekliydi. Çünkü her iki bakış açısı da romanı tam anlamıyla hissetmemi sağladı. İçimdeki mühendis, olayları çözmeye ve anlamaya odaklanırken, içimdeki insan, duygusal derinliği hissetmeme yardımcı oldu. Belki de her iki bakış açısını da bir arada taşıyan bir insan olmak, hayatı en sağlıklı şekilde anlamamı sağlıyordur. Hem mühendis hem insan. İkisi de ben ve her ikisini de bir arada taşımanın zenginliğiyle, hayatı daha dolu bir şekilde yaşıyorum.