Hizlitasima takipçilerine merhaba! Bu yazımız “En önemli ışık kaynağımız nedir” konusunu seven herkes için hazırlandı.
Değerli Hizlitasima okurları, “En önemli ışık kaynağımız nedir” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!
En önemli ışık kaynağımız nedir?
Kayseri’de bir akşam ve eski defter
Kayseri’de akşamlar her zaman biraz sert gelir bana. Soğuk hava, dağlardan aşağı süzülür gibi şehrin üstüne çöker ve sokak lambaları bile sanki üşüyormuş gibi titrek yanar. 25 yaşındayım. Yalnız yaşamaya alıştım ama alışmak her zaman iyi hissettirmiyor; sadece insanın direncini artırıyor, o kadar.
O akşam yine masamdaydım. Eski bir defter açtım. Kenarları yıpranmış, sayfaları sararmış… Üniversite yıllarında tuttuğum günlükler. O zamanlar her şeyi daha dramatik yaşardım. Bir cümle bile beni günlerce düşüncelere sürüklerdi. Şimdi ise daha sessiz bir iç dünyam var. Ama sessizlik, yokluk demek değil; bazen en gürültülü düşünceler bile sessizliğin içinde büyür.
Defteri açtığımda ilk gözüme çarpan cümle şuydu:
“En önemli ışık kaynağımız nedir?”
O gün bunu yazmışım ama cevap vermemişim. Altı boş kalmış bir soru. Belki de hayatımın o döneminde her şeyi ışığa bağlamıştım. Mutluluğu, sevgiyi, umudu… Hepsini bir ışık gibi düşünüyordum.
O an durdum. O soruya bugün cevap verebilir miydim?
Elektrik kesintisi ve karanlığın sesi
Tam o sırada ışıklar bir anda gitti. Kayseri’nin kışa yaklaşan o ani soğuk akşamlarından biriydi. Elektrik kesintisi… Önce bilgisayarım sustu, sonra oda tamamen karanlığa gömüldü.
İlk saniyede sinir oldum. İnsan böyle şeylere her zaman sinir olur. Telefonumu el yordamıyla buldum. Ekran yüzümü aydınlattı. O mavi ışık… İşte modern çağın en hızlı tesellisi.
Ama o an bir şey fark ettim. O küçük ekran ışığı bile bana yalnız olmadığımı hissettirdi. Garipti. Çünkü aslında yalnızdım.
Pencereye yürüdüm. Dışarıda mahalle karanlığa gömülmüştü. Ama uzakta, bir binanın penceresinde sarı bir ışık vardı. Sanki biri hâlâ “ben buradayım” diyordu dünyaya.
İçimde tuhaf bir duygu yükseldi. Hayal kırıklığıyla umut arasında gidip gelen bir şey… İnsan bazen ne hissettiğini bile net söyleyemiyor. Ben de o an öyleydim.
İçsel konuşma
Kendi kendime sordum:
“Gerçek ışık bu mu? Elektrik mi, ampul mü, yoksa başka bir şey mi?”
Cevap hemen gelmedi. Çünkü aslında cevap basit değildi. Çocukken ışığı sadece fiziksel bir şey sanırdım. Güneş, lamba, mum… Hepsi bu kadar.
Ama büyüdükçe anladım ki bazı ışıklar gözle görülmüyor. Hatta çoğu zaman en önemli olanlar görünmüyor.
O an defterdeki soruya geri döndüm:
“En önemli ışık kaynağımız nedir?”
Telefonun ekranını kapattım. Oda daha da karardı. Ama garip bir şekilde korkmadım. Hatta biraz huzur geldi. Çünkü karanlık bazen insanı kendine getirir. Dışarıdaki sesleri daha net duymaya başlarsın. Kendi iç sesini daha yüksek duyarsın.
Ve o iç ses bana şunu söyledi: Işık sadece çevremizde değil, içimizde de var.
Annemin ışığı
O an aklıma annem geldi. Kayseri’de büyümüş bir ailede, ışık her zaman sadece elektrik değildi. Annem mutfakta yemek yaparken pencerenin kenarına düşen sabah ışığı bile başka görünürdü.
Küçükken geceleri korktuğumda annem odamın kapısını aralar, koridordan gelen loş ışık yüzüme vururdu. O ışık bana güven verirdi. Aslında ışığın kendisi değil, annemin varlığıydı beni sakinleştiren.
Şimdi düşünüyorum da… Belki de en önemli ışık kaynağımız sevgi.
Çünkü sevgi, en karanlık anlarda bile insanın yönünü kaybetmesini engelliyor. Bir insanın sesi, bir dokunuş, bir bakış… Bunlar ampullerden daha güçlü olabiliyor.
Ama bunu o zamanlar bu kadar net düşünmemiştim. Sadece hissetmiştim.
Umutla karanlık arasındaki çizgi
Elektrikler uzun süre gitmedi ama o kısa süre bana saatler gibi geldi. Çünkü insan karanlıkta daha çok düşünür. Daha çok yüzleşir.
Hayatımda kaç kere kendimi “ışık yokmuş gibi” hissettiğimi düşündüm. Sınav dönemlerinde, yalnız kaldığım gecelerde, bir şeyleri başaramadığımı düşündüğüm anlarda…
Ama garip olan şu: O anların hepsi geçiyor. Ve geriye hep bir şey kalıyor. Küçük bir direnç. Bir devam etme isteği.
Belki de umut, en önemli ışık kaynağımızdır.
Çünkü umut yoksa, en parlak lambalar bile anlamsız olur.
Güneş ve en eski gerçek
Sabah olduğunda perdeleri açtım. Kayseri’nin soğuk ama berrak güneşi odaya doldu. O an gözlerimi kıstım ama kaçmadım. Çünkü o ışık farklıydı.
Güneş… İnsanlığın en eski ışık kaynağı.
Ama sadece fiziksel bir kaynak değil. Aynı zamanda yeniden başlama hissi. Yeni bir gün, yeni bir ihtimal.
Defteri tekrar açtım. Sayfanın üstüne yazmaya başladım. Bu kez cevap daha netti.
“En önemli ışık kaynağımız nedir?”
Belki güneşti. Belki elektrik. Belki birinin gözlerindeki parıltı.
Ama içten içe biliyordum ki, en önemli ışık kaynağı insanın içinde taşıdığı şeydi. Sevgi, umut, hatıralar ve devam etme gücü…
Hepsi bir araya geldiğinde insanı ayakta tutan görünmez bir ışık oluşuyordu.
Bir sokak lambasının altında
O gün dışarı çıktım. Kayseri’nin sokaklarında yürüdüm. Soğuk hava yüzümü kesiyordu ama yürümek iyi geliyordu. Bir sokak lambasının altına geldim. Işık sarıydı, biraz eskiydi, biraz titrek…
Ama yine de oradaydı.
Altında durdum. Kendime güldüm. Çünkü insan bazen en basit şeylerden bile anlam çıkarmaya çalışır.
Ama belki de sorun bu değildi. Belki de hayat zaten küçük anlamların toplamıydı.
O lambanın altında şunu düşündüm: İnsan da böyle değil mi? Bazen titrek, bazen zayıf, ama yine de ışık vermeye çalışan.
İçimde kalan ışık
Eve döndüğümde defteri kapatmadım. Uzun süre açık kaldı. Sayfalarına bakarken artık boş bir soru görmüyordum.
“En önemli ışık kaynağımız nedir?”
Bu soru artık içimde cevaplanmış gibiydi ama tek bir cümleyle değil, bir hisle.
İnsan bazen cevapları yazmaz. Sadece yaşar.
Ben de o gece bunu yaşadım.
Karanlıkla ışık arasında gidip gelirken, aslında ikisinin birbirine ne kadar yakın olduğunu fark ettim. Işık, karanlığın olmadığı bir şey değil; karanlığın içinde var olan bir dirençti.
Ve ben o direnci ilk defa bu kadar net hissettim.
Belki de büyümek buydu. Her şeyi daha parlak görmek değil… karanlığın içinde bile bir ışık bulabilmekti.